Σχέδια κάποιων από τα περίεργα ίχνη, όπως δημοσιεύτηκαν στον Τύπο της εποχής
Ο χειμώνας του 1855 ήταν δριμύς στην νότια Αγγλία. Οι θερμοκρασίες ήταν εξαιρετικά χαμηλές, τα ποτάμια είχαν παγώσει και το χιόνι, λόγω χαμηλών θερμοκρασιών δεν έλυωνε: κάθε νέα χιονόπτωση προσέθετε ένα νέο στρώμα πάνω στο παλιό.
Από τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου μια αόριστη ανησυχία φώλιαζε στις ψυχές των κατοίκων του Ντέβον. Είχε κυκλοφορήσει μια περίεργοι φήμη: διάφοροι ισχυρίζονταν πως είχαν δει κάποιες περίεργες φιγούρες να περιφέρονται στην περιοχή. Οι περιγραφές ήταν αόριστες, όλες πάντως μιλούσαν για σκοτεινές μορφές που είχαν κάτι το διαβολικό πάνω τους.
Το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου (1855) μια έντονη χιονόπτωση ανάγκασε τους κατοίκους του Ντέβον να κλειστούν στα σπίτια τους. Το χιόνι συνεχίστηκε όλη τη νύχτα και όταν το επόμενο πρωΐ, 9 Φεβρουαρίου, βγήκαν από τα σπίτια τους περίμεναν να βρούν απλά ένα νέο στρώμα χιονιού πάνω στο προηγούμενο.
Αυτό το πρωΐ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Παντού ολόγυρα μπορούσαν να δούν πάμπολλα περίεργα ίχνη στο χιόνι. Έμοιαζαν σαν ίχνη από οπλές γαϊδάρου σε κάποια σημεία μόνο που φαινόταν σαν σχιστές οπλές ή περίεργα πέταλα, ενώ σε κάποια άλλα σημεία έμοιαζαν με ίχνη από οπλές τράγου. Αυτό που τους κίνησε το ενδιαφέρον στην αρχή ήταν το γεγονός ότι πήγαιναν κατά κανόνα σε μονή σειρά (αν και σε κάποια σημεία φαινόταν το ένα δίπλα στο άλλο).
Τα ίχνη είχαν μήκος 10,4 εκατοστά και απείχαν το ένα από το άλλο 20 με 40 εκατοστά, ενώ είχαν βάθος περίπου 6 εκατοστά. Μπορούσαν να τα δούν παντού ολόγυρα, στους δρόμους, στα χωράφια, στους κήπους, στις αυλές ενώ κάλυπταν μια απόσταση από 65 μέχρι 150 χιλιόμετρα ολόγυρα. Σε κάποιο σημείο μάλιστα έφταναν σε ένα ποτάμι και συνεχίζονταν ακριβώς απέναντι.
Η πρώτη εντύπωση ήταν πως ήταν κάποιο ζώο, αν και τους είχε φανεί περίεργη η σειρά των ιχνών. Δε φαινόταν να ανήκουν σε τετράποδο, αλλά σε δίποδο, με αρκετό βάρος. Η επόμενη παρατήρησή τους όμως ήταν αυτή που γέμισε τις ψυχές τους με τρόμο.
Τα ίχνη δεν ήταν μόνο στο έδαφος! Μπορούσαν να τα δουν πάνω σε στέγες, ανέβαιναν κατακόρυφα σε τοίχους και μάντρες, διακρίνονταν αμέσως πριν και αμέσως μετά από ψηλούς φράχτες (υπήρξε ακόμα και μια μαρτυρία πως τα ίχνη έφθαναν ως την είσοδο ενός σωλήνα με διάμετρο γύρω στις 5 ίντσες και συνέχιζαν αμέσως μετά την έξοδό του, αφήνοντας υποψίες πως το ον είχε περάσει από μέσα!!!), λες και τίποτε δεν ήταν ικανό να εμποδίσει ή να ανακόψει την πορεία του μυστηριώδους όντος.
Ο φόβος εξαπλώθηκε ολόγυρα, καθώς κάποιοι θυμήθηκαν τις μαρτυρίες και τις κουβέντες των προηγούμενων ημερών για συναντήσεις με «σκοτεινές, διαβολικές φιγούρες» τις προηγούμενες μέρες στην περιοχή. Ο τοπικός ιερέας δε μπορούσε να αποκλείσει κάτι υπερφυσικό, οπότε το νοητικό άλμα ήταν αυτονόητο. Δίποδο πλάσμα, με οπλές σαν τράγου, που μπορούσε να ανεβαίνει κατακόρυφα σε τοίχους και οπλές… ο Διάβολος!
Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο 1855, σε μια επαρχιακή κοινωνία της Αγγλίας (δίπλα μάλιστα στην Ουαλία των θρύλλων), όπου οι δεισιδαιμονίες ήταν εξαιρετικά διαδεδομένες στον πληθυσμό. Ήταν απόλυτα φυσικό να πάει το μυαλό των περισσότερων στον Διάβολο, ακόμα και πριν τη συζήτηση με τον Ιερέα.
Βέβαια αυτό δεν το πίστεψαν όλοι. Οι πιο θαρραλέοι από αυτούς έφτιαξαν κάποιες ομάδες και οπλισμένοι με δικράνια και όπλα απλώθηκαν στη γύρω περιοχή ψάχνοντας για τον περίεργο επισκέπτη. Δε μπόρεσαν να βρούν τίποτε, σχεδόν αμέσως όμως μια φήμη άρχισε να κυκλοφορεί: μια από αυτές τις ομάδες είδε κάτι σε μια λόχμη, αλλά όταν έφεραν τα σκυλιά και τα έστειλαν προς τα εκεί, αυτά αφού προχώρησαν λίγο γύρισαν πίσω κλαψουρίζοντας με την ουρά στα σκέλια. Κανείς δεν τόλμησε να πάει προς τη λόχμη μετά από αυτό.
Ο φόβος κράτησε για αρκετούς μήνες και οι κάτοικοι ζούσαν στη σκιά του. Με φόβο έβγαιναν από τα σπίτια τους, απέφευγαν να είναι μόνοι τους και φρόντιζαν να μην είναι έξω όταν έπεφτε το σκοτάδι – ειδικά οι κάτοικοι των σπιτιών στις στέγες των οποίων είχαν βρεθεί τα απόκοσμα ίχνη, γιατί φοβούνταν πως αποτελούσαν στόχο του όντος. Ωστόσο, ο καιρός πέρασε και κανένα κακό δε συνέβη, οπότε η ζωή ξανάρχισε να κυλά φυσιολογικά.
Το μυστήριο όμως παραμένει ακόμα και σήμερα, καθώς δεν έχει δοθεί καμιά ικανοποιητική εξήγηση για το ον που περπάτησε στο χιόνι του Ντέβον εκείνη την νύχτα του 1855…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου