Παράλληλο Σύμπαν; Η περίπτωση της Lerina Garcia Gordo

Η Λερίνα Γκαρσία Γκόρντο ξύπνησε σε ένα παράλληλο σύμπαν;

Στις 16 Ιουλίου 2008 η 42χρονη Λερίνα Γκαρσία Γκόρντο ξύπνησε στις 8 το πρωί, όπως κάθε μέρα, για να πάει στη δουλειά της. Σύντομα θα ανακάλυπτε πως ο κόσμος δεν ήταν ακριβώς αυτό που θυμόταν….

Το πρώτο πράγμα που της φάνηκε παράξενο ήταν πως τα σεντόνια στο κρεββάτι της ήταν διαφορετικά από αυτά που θυμόταν από το προηγούμενο βράδυ. Όχι μόνο είχαν άλλο χρώμα αλλά ήταν και διαφορετικό σετ. Το ίδιο συνέβαινε και με τις πυτζάμες της.

Όλα τα άλλα ήταν τα ίδια, ή σχεδόν ίδια (απλά κάποια μικροαντικείμενα τα θυμόταν να είναι σε διαφορετικό σημείο). Η Λερίνα ήταν ακόμη περίεργη για το θέμα των σεντονιών και της πυτζάμας, ωστόσο έπρεπε να ετοιμαστεί και να φύγει για τη δουλειά της, και αυτό έκανε. Μπήκε στο αυτοκίνητό της – αυτό ήταν εκεί που θυμόταν και ξεκίνησε.

Ακολούθησε την ίδια διαδρομή που ακολουθούσε τα τελευταία επτά χρόνια, από τότε δηλαδή που είχε μετακομίσει στο τωρινό της διαμέρισμα. Όταν έφτασε στο κτίριο που ήταν το γραφείο της όλα ήταν φυσιολογικά. Το περιστατικό με τα σεντόνια βέβαια την απασχολούσε ακόμα, όμως τώρα έπρεπε να εργαστεί. Μπήκε στο κτίριο και ανέβηκε στον όροφο που ήταν το γραφείο της.

Από τη στιγμή που μπήκε στο κτίριο συνάντησε διάφορα άτομα, κάποια γνωστά και κάποια άγνωστα. Κάποιοι μάλιστα την καλημέρισαν (ακόμα και από τους αγνώστους). Όλο αυτό ήταν τελείως φυσιολογικό, μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά – εντάξει υπήρχαν κάποιοι άγνωστοι, αλλά η Λερίνα δεν έδωσε σημασία σ’ αυτό.

Τα ίχνη του διαβόλου: Κάτι περπάτησε στο χιόνι στο Ντέβον της Αγγλίας το 1855...

Σχέδια κάποιων από τα περίεργα ίχνη, όπως δημοσιεύτηκαν στον Τύπο της εποχής

Ο χειμώνας του 1855 ήταν δριμύς στην νότια Αγγλία. Οι θερμοκρασίες ήταν εξαιρετικά χαμηλές, τα ποτάμια είχαν παγώσει και το χιόνι, λόγω χαμηλών θερμοκρασιών δεν έλυωνε: κάθε νέα χιονόπτωση προσέθετε ένα νέο στρώμα πάνω στο παλιό. 

Από τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου μια αόριστη ανησυχία φώλιαζε στις ψυχές των κατοίκων του Ντέβον. Είχε κυκλοφορήσει μια περίεργοι φήμη: διάφοροι ισχυρίζονταν πως είχαν δει κάποιες περίεργες φιγούρες να περιφέρονται στην περιοχή. Οι περιγραφές ήταν αόριστες, όλες πάντως μιλούσαν για σκοτεινές μορφές που είχαν κάτι το διαβολικό πάνω τους.

Το βράδυ της 8^ης Φεβρουαρίου (1855) μια έντονη χιονόπτωση ανάγκασε τους κατοίκους του Ντέβον να κλειστούν στα σπίτια τους. Το χιόνι συνεχίστηκε όλη τη νύχτα και όταν το επόμενο πρωΐ, 9 Φεβρουαρίου, βγήκαν από τα σπίτια τους περίμεναν να βρούν απλά ένα νέο στρώμα χιονιού πάνω στο προηγούμενο.

Αυτό το πρωΐ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Παντού ολόγυρα μπορούσαν να δούν πάμπολλα περίεργα ίχνη στο χιόνι. Έμοιαζαν σαν ίχνη από οπλές γαϊδάρου σε κάποια σημεία μόνο που φαινόταν σαν σχιστές οπλές ή περίεργα πέταλα, ενώ σε κάποια άλλα σημεία έμοιαζαν με ίχνη από οπλές τράγου. Αυτό που τους κίνησε το ενδιαφέρον στην αρχή ήταν το γεγονός ότι πήγαιναν κατά κανόνα σε μονή σειρά (αν και σε  κάποια σημεία φαινόταν το ένα δίπλα στο άλλο).

Ο Ογκοπόγκο της λίμνης Οκανάγκαν: Αλήθεια ή θρύλλος;

Στη λίμνη Οκανάγκαν η ύπαρξη του Ογκοπόγκο δεν είναι απλά ένας θρύλλος...

Όταν ακούμε για τέρας μιας λίμνης, σκεφτόμαστε το τέρας του Λοχ-Νες. Στην πραγματικότητα όμως πολλές λίμνες στον κόσμο έχουν το δικό τους θρυλικό τέρας. Η λίμνη Οκανάγκαν στον Νοτιοδυτικό Καναδά είναι μια από αυτές.

Η λίμνη Οκανάγκαν είναι η μεγαλύτερη από τις 5 γειτονικές λίμνες της ομώνυμης κοιλάδας, που επικοινωνούν μεταξύ τους. Το μήκος της είναι 135 χιλιόμετρα και το πλάτος της από 4 ως 5, με συνολική επιφάνεια 348 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τα νερά της καλύπτουν ένα μυστήριο, που από το 1924 περίπου έχει το όνομα Ογκοπόγκο, και χαϊδευτικά «Όγκι».

Σύμφωνα με έναν από τους θρύλλους των Ινδιάνων της περιοχής η λίμνη πήρε το όνομά της από ένα σοφό και αγαπημένο πρεσβύτερο μιας φυλής, ο οποίος πριν από αιώνες δολοφονήθηκε στις όχθες της λίμνης. Το όνομά του ήταν Kan-He-Kan, και η παραφθορά της λέξης οδήγησε στην ονομασία Οκανάγκαν.

Σύμφωνα πάντα με τον ίδιο θρύλλο, ο δολοφόνος του ήταν ένας άντρας της φυλής του ο οποίος κυριεύτηκε από δαίμονες και εκδιώχθηκε από τη φυλή του επειδή όλοι φοβούνταν τη συμπεριφορά του. Σε ένα τέτοιο βίαιο ξέσπασμα είναι που δολοφόνησε τον Kan-He-Kan, όταν όμως κατάλαβε τι έγινε έτρεξε να κρυφτεί. Οι θεοί όμως τον έπιασαν και για τιμωρία τον μεταμόρφωσαν σε ερπετό και τον έρριξαν στη λίμνη. Εκεί ζει από τότε, σε μια σπηλιά κοντά στο Squally Point, και όποιος περνά από εκεί πρέπει να του προσφέρει κάποια θυσία για να τον εξευμενίσει.

Λένε, μάλιστα, πως ένας αρχηγός μιας γειτονικής φυλής, ο Tim Basket, ο οποίος επισκεπτόταν την περιοχή δε θέλησε να κάνει την προβλεπόμενη θυσία (ένα πουλί ή ένα μικρό ζώο) επειδή δεν πίστευε στην ύπαρξη του δαίμονα και τα θεωρούσε όλα αυτά παλιές δεισιδαιμονίες. Καθώς διέσχιζε όμως τη λίμνη με την οικογένειά του, το τέρας εμφανίστηκε από τα βάθη της λίμνης, προκάλεσε έντονο κυματισμό με την ουρά του και το κανό του αρχηγού χάθηκε στα ταραγμένα νερά.

Μήπως η Τροία του Ομήρου δεν είναι στη Μεσόγειο;

Μήπως η Τροία του Ομήρου δεν είναι στο Βόσπορο;

Για τον Τρωϊκό πόλεμο μάθαμε στο σχολείο. Για το μύθο της Ωραίας Ελένης, τον Αγαμέμνονα, τον Αχιλλέα, τον Έκτορα, το Δούρειο Ίππο. Το ίδιο και για τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα σε άγνωστες θάλασσες και άγνωστους τόπους στο ταξίδι της επιστροφής του στην Ιθάκη.

Στο μάθημα της Ιστορίας επίσης μάθαμε πως ένας αρχαιολόγος, ο Σλήμαν, ανακάλυψε τελικά την Τροία στα τέλη του 19^ου αιώνα εκεί περίπου που ο Όμηρος έλεγε πως βρισκόταν: στο λόφο Hisarlik, στην αρχή του Ελλήσποντου, και μάλλον είχε καταστραφεί από εισβολείς.

Ο μύθος λοιπόν του Τρωϊκού πολέμου αποδεικνυόταν αληθινός, ή πιο σωστά ο Ιστορικός πυρήνας του μύθου. Ότι δηλαδή πράγματι οι Άχαιοί πολέμησαν τους Τρώες και τους νίκησαν, αλλά μέχρι εκεί. Ο Όμηρος έγραψε ένα έπος, ένα μύθο, που δεν πρέπει να τον εκλαμβάνουμε ως Ιστορία. Τις λεπτομέρειες του πραγματικού Τρωϊκού πολέμου ίσως να μην τις μάθουμε ποτέ. Έτσι μας έλεγαν.

Κι εδώ ακριβώς άρχιζε για μένα το πρόβλημα. Βλέπετε, ο Σλήμαν ανακάλυψε την πόλη αυτή – και αργότερα και τις Μυκήνες – ακολουθώντας την περιγραφή του Ομήρου, γιατί λοιπόν να μην περιείχε και άλλες αλήθειες η διήγησή του;